Door op 16 december 2015

Ondoorgrondelijke wegen

 

Column van Cees Bolle van 2 december 2015

 

Wiens wegen zijn ondoorgrondelijk?

 

In mijn vorige column  “Onbeantwoorde liefde” [ 11 oktober 2015] heb ik even stil gestaan bij de te voorspellen zeer afwijzende houding van Tynaarlo tegenover Haren. De blijken van het gebrek aan warme gevoelens van de zijde van Tynaarlo waren al ouder, maar werden kennelijk niet begrepen. Nou komt dat natuurlijk meer voor bij jeugdige, onbezonnen partnerzoekers, maar de gemeente Tynaarlo heeft in tweede instantie met meer directheid dan tact duidelijk gemaakt, dat zij een vaste relatie niet ziet zitten Dat kwam hard aan en de boodschap kwam nu tenminste over.

Uiteraard bracht die afwijzing door Tynaarlo de gemeente in een lastig parket. Al enkele malen was op grond van overtuigende analyses duidelijk geworden en door de Raad ook bekrachtigd, dat zelfstandigheid voor de komende periode geen optie zou zijn.

Wat was wijsheid? De gemeente Haren had in feite nog maar de keuze tussen aansluiten bij Groningen of een tot zorgelijke achterstand leidende zelfstandigheid.

Het voordeel van de keuze nu en onmiddellijk voor aansluiting bij Groningen zou zijn dat in elk geval op eigen overwegingen vanuit een redelijke sterke positie het overleg met Groningen gestart zou kunnen worden. Fier en vastberaden kan dan het gesprek met Groningen aangegaan worden.

Een stap zetten in de richting van handhaving zelfstandigheid, althans voorlopig, betekent dat Haren niet meer zo vanzelfsprekend kan rekenen op aantrekkelijke samenwerkingsverbanden in de provincie, aangezien de aldaar veel grotere gemeentelijke verbanden op bevredigende wijze eigen voorzieningen overeind kunnen houden. De wereld om Haren heen verandert snel en heel ingrijpend. Dat schijnt nog niet een ieder heel duidelijk te zijn.

Nu kiezen voor zelfstandigheid betekent in feite, dat straks, op grond van de harde feiten over het te kleine en te zwakke gemeentelijk apparaat en daardoor de onvoldoende dienstbaarheid voor de burgers nog maar twee mogelijkheden overblijven:

óf de gemeente moet alsnog deemoedig aankloppen bij een groter geheel

óf de provincie zal vanuit het belang van voldoende zorg voor de burgers zich genoodzaakt voelen enige dwang uit te oefenen.

Het is op z’n minst uiterst opmerkelijk, dat nu aan de Raad een analyse wordt voorgetoverd, die zou moeten aantonen dat in Haren de laatste jaren zoveel veranderd is, dat het best op eigen benen kan blijven staan. Wat is er eigenlijk precies veranderd sinds de Raad de laatste keer heeft vastgesteld, dat zelfstandigheid er, helaas, niet inzit? En in hoeverre is rekening gehouden met alle veranderingen om Haren heen?

Ik vertrouw nog steeds op het gezond verstand van een gemeenteraad: liever nu fier, onder handhaving van het eerder ingenomen standpunt over de zwakte van Haren, vanuit eigen keuze het overleg met Groningen aangaan dan over enige tijd op hangende pootjes ergens moeten aanschuiven.

Maar ook de wegen van overheden zouden ondoorgrondelijk kunnen zijn.

Cees Bolle
2 december 2015